JACK LONDON/kizil veba kitap rorumu

Salgın!

Selam 1000k sakinleri. Ben bir kitap okudum, hem bu kadar geç okuduğum için üzüldüm hem de dünyayı saran bir hastalıktan bahseden bu kitabı dünyayı saran bir hastalığın olduğu bu dönemde okuduğum için fazlaca heyecanlandım.

Kitap 1912 yılında yayımlanmış olup 2012 yılında dünyayı saran "Kızıl Veba" isimli hastalığın uygar toplumu nasıl yok ettiğini anlatıyor. Kitabın baş karakteri Profesör Smith yani Granser, salgından sonra oluşan ilkel yaşamı görmüş son kişi. 2070'li yıllarda, artık son zamanlarını yaşayan Granser torunlarına her ne kadar uygar toplumu anlatsa da hiç görmedikleri medeniyet onlara anlamsız geliyor ve dünya kendini tekrar ediyor...

Kitapta değinilen bir konu da hastalık sonrası oluşan batıl inançlar ve umut tacirleri! Yalancı, doktor bozması tiplerin peydah olup insanları aslı astarı olmayan şeylerle kandırıp, onların korkularından beslenmeleri! Ne kadar bilindik, tanıdık bir durum öyle değil mi?

Galiba kitap "kıyamet sonrası dünya" senaryolarının temelini oluşturuyor. Salgın, virüs vb. konularla yazılmış, beyaz perdeye aktarılmış bildiğim bütün hikayeler vardı 60 sayfalık kitapta. Jack London'un 1912 yılında ortalıkta güncel bir salgın olmazken yüz yıl sonrasında gerçekleşebilecek böyle bir hikâye oluşturması beni. İnsanların tepkileri, sadece kendilerini düşünmeleri ve içlerindeki ilkelliği, şiddeti gün yüzüne çıkarmaları, günümüz şartları içerisinde düşünmeye çok müsait mesajlardı.

Bugün okumak için uygun bir konuda olan bu romanı kaçırmayın bence. Şimdiden iyi okumalar diliyorum.

Joseph Rudyard KIPLING/lispeth

 Look, you have cast out Love!  What Gods are these

       You bid me please?
     The Three in One, the One in Three?  Not so!
       To my own Gods I go.
     It may be they shall give me greater ease
     Than your cold Christ and tangled Trinities.
                                  The Convert.

                   

        She was the daughter of Sonoo, a Hill-man, and Jadeh his wife. One year their maize failed, and two bears spent the night in their only poppy-field just above the Sutlej Valley on the Kotgarth  side; so, next season, they turned Christian, and brought their baby to the Mission to be baptized. The Kotgarth Chaplain christened her Elizabeth, and "Lispeth" is the Hill or pahari  pronunciation.

        Later, cholera came into the Kotgarth Valley and carried off Sonoo and Jadeh, and Lispeth became half-servant, half-companion to the wife of the then Chaplain of Kotgarth. This was after the reign of the Moravian missionaries, but before Kotgarth had quite forgotten her title of "Mistress of the Northern Hills."

        Whether Christianity improved Lispeth, or whether the gods of her own people would have done as much for her under any circumstances, I do not know; but she grew very lovely. When a Hill girl grows lovely, she is worth traveling fifty miles over bad ground to look upon. Lispeth had a Greek face—one of those faces people paint so often, and see so seldom. She was of a pale, ivory color and, for her race, extremely tall. Also, she possessed eyes that were wonderful; and, had she not been dressed in the abominable print-cloths affected by Missions, you would, meeting her on the hill-side unexpectedly, have thought her the original Diana of the Romans going out to slay.

        Lispeth took to Christianity readily, and did not abandon it when she reached womanhood, as do some Hill girls. Her own people hated her because she had, they said, become a memsahib and washed herself daily; and the Chaplain's wife did not know what to do with her. Somehow, one cannot ask a stately goddess, five foot ten in her shoes, to clean plates and dishes. So she played with the Chaplain's children and took classes in the Sunday School, and read all the books in the house, and grew more and more beautiful, like the Princesses in fairy tales. The Chaplain's wife said that the girl ought to take service in Simla as a nurse or something "genteel." But Lispeth did not want to take service. She was very happy where she was.

        When travellers—there were not many in those years—came to Kotgarth, Lispeth used to lock herself into her own room for fear they might take her away to Simla, or somewhere out into the unknown world.

        One day, a few months after she was seventeen years old, Lispeth went out for a walk. She did not walk in the manner of English ladies—a mile and a half out, and a ride back again. She covered between twenty and thirty miles in her little constitutionals, all about and about, between Kotgarth and Narkunda. This time she came back at full dusk, stepping down the breakneck descent into Kotgarth with something heavy in her arms. The Chaplain's wife was dozing in the drawing-room when Lispeth came in breathing hard and very exhausted with her burden. Lispeth put it down on the sofa, and said simply:

        "This is my husband. I found him on the Bagi Road. He has hurt himself. We will nurse him, and when he is well, your husband shall marry him to me."

        This was the first mention Lispeth had ever made of her matrimonial views, and the Chaplain's wife shrieked with horror. However, the man on the sofa needed attention first. He was a young Englishman, and his head had been cut to the bone by something jagged. Lispeth said she had found him down the khud, so she had brought him in. He was breathing queerly and was unconscious.

        He was put to bed and tended by the Chaplain, who knew something of medicine; and Lispeth waited outside the door in case she could be useful. She explained to the Chaplain that this was the man she meant to marry; and the Chaplain and his wife lectured her severely on the impropriety of her conduct. Lispeth listened quietly, and repeated her first proposition. It takes a great deal of Christianity to wipe out uncivilized Eastern instincts, such as falling in love at first sight. Lispeth, having found the man she worshipped, did not see why she should keep silent as to her choice. She had no intention of being sent away, either. She was going to nurse that Englishman until he was well enough to marry her. This was her little programme.

        After a fortnight of slight fever and inflammation, the Englishman recovered coherence and thanked the Chaplain and his wife, and Lispeth—especially Lispeth—for their kindness. He was a traveller in the East, he said—they never talked about "globe-trotters" in those days, when the P. & O. fleet was young and small—and had come from Dehra Dun to hunt for plants and butterflies among the Simla hills. No one at Simla, therefore, knew anything about him. He fancied he must have fallen over the cliff while stalking a fern on a rotten tree-trunk, and that his coolies must have stolen his baggage and fled. He thought he would go back to Simla when he was a little stronger. He desired no more mountaineering.

        He made small haste to go away, and recovered his strength slowly. Lispeth objected to being advised either by the Chaplain or his wife; so the latter spoke to the Englishman, and told him how matters stood in Lispeth's heart. He laughed a good deal, and said it was very pretty and romantic, a perfect idyl of the Himalayas; but, as he was engaged to a girl at Home, he fancied that nothing would happen. Certainly he would behave with discretion. He did that. Still he found it very pleasant to talk to Lispeth, and walk with Lispeth, and say nice things to her, and call her pet names while he was getting strong enough to go away. It meant nothing at all to him, and everything in the world to Lispeth. She was very happy while the fortnight lasted, because she had found a man to love.

        Being a savage by birth, she took no trouble to hide her feelings, and the Englishman was amused. When he went away, Lispeth walked with him, up the Hill as far as Narkunda, very troubled and very miserable. The Chaplain's wife, being a good Christian and disliking anything in the shape of fuss or scandal—Lispeth was beyond her management entirely—had told the Englishman to tell Lispeth that he was coming back to marry her. "She is but a child, you know, and, I fear, at heart a heathen," said the Chaplain's wife. So all the twelve miles up the hill the Englishman, with his arm around Lispeth's waist, was assuring the girl that he would come back and marry her; and Lispeth made him promise over and over again. She wept on the Narkunda Ridge till he had passed out of sight along the Muttiani path.

        Then she dried her tears and went in to Kotgarth again, and said to the Chaplain's wife: "He will come back and marry me. He has gone to his own people to tell them so." And the Chaplain's wife soothed Lispeth and said: "He will come back." At the end of two months, Lispeth grew impatient, and was told that the Englishman had gone over the seas to England. She knew where England was, because she had read little geography primers; but, of course, she had no conception of the nature of the sea, being a Hill girl. There was an old puzzle-map of the World in the House. Lispeth had played with it when she was a child. She unearthed it again, and put it together of evenings, and cried to herself, and tried to imagine where her Englishman was. As she had no ideas of distance or steamboats, her notions were somewhat erroneous. It would not have made the least difference had she been perfectly correct; for the Englishman had no intention of coming back to marry a Hill girl. He forgot all about her by the time he was butterfly-hunting in Assam. He wrote a book on the East afterwards. Lispeth's name did not appear.

        At the end of three months, Lispeth made daily pilgrimage to Narkunda to see if her Englishman was coming along the road. It gave her comfort, and the Chaplain's wife, finding her happier, thought that she was getting over her "barbarous and most indelicate folly." A little later the walks ceased to help Lispeth and her temper grew very bad. The Chaplain's wife thought this a profitable time to let her know the real state of affairs—that the Englishman had only promised his love to keep her quiet—that he had never meant anything, and that it was "wrong and improper" of Lispeth to think of marriage with an Englishman, who was of a superior clay, besides being promised in marriage to a girl of his own people. Lispeth said that all this was clearly impossible, because he had said he loved her, and the Chaplain's wife had, with her own lips, asserted that the Englishman was coming back.

        "How can what he and you said be untrue?" asked Lispeth.

        "We said it as an excuse to keep you quiet, child," said the Chaplain's wife.

        "Then you have lied to me," said Lispeth, "you and he?"

        The Chaplain's wife bowed her head, and said nothing. Lispeth was silent, too for a little time; then she went out down the valley, and returned in the dress of a Hill girl—infamously dirty, but without the nose and ear rings. She had her hair braided into the long pig-tail, helped out with black thread, that Hill women wear.

        "I am going back to my own people," said she. "You have killed Lispeth. There is only left old Jadeh's daughter—the daughter of a pahari and the servant of Tarka Devi. You are all liars, you English."

        By the time that the Chaplain's wife had recovered from the shock of the announcement that Lispeth had 'verted to her mother's gods, the girl had gone; and she never came back.

        She took to her own unclean people savagely, as if to make up the arrears of the life she had stepped out of; and, in a little time, she married a wood-cutter who beat her, after the manner of paharis, and her beauty faded soon.

        "There is no law whereby you can account for the vagaries of the heathen," said the Chaplain's wife, "and I believe that Lispeth was always at heart an infidel." Seeing she had been taken into the Church of England at the mature age of five weeks, this statement does not do credit to the Chaplain's wife.

        Lispeth was a very old woman when she died. She always had a perfect command of English, and when she was sufficiently drunk, could sometimes be induced to tell the story of her first love-affair.

        It was hard then to realize that the bleared, wrinkled creature, so like a wisp of charred rag, could ever have been "Lispeth of the Kotgarth Mission."

Stefan Zwaig/Amok Koşucusu

Stefan Zweig okuyanlar bilir, Zweig'in bir kitabını okuyan kişi artık iflah olmaz ve bütün kitaplarını okumaya başlar. Adeta bir Amok Koşucusu gibi...

Peki Amok koşucusu nedir? Hemen cevaplayayım, bir tür çıldırma durumudur. Bu tabir, bugün dünyanın her yerinde benzer cinnet olaylarında faili tanımlamak için kullanılır. Kökeni bir çeşit intihar saldırısı geleneğine dayanır. Amok koşucusu sonuna kadar savaşır sonunda savaştığı şey uğruna ölür.

Hem ülkemizde, hem de dünyanın pek çok yerinde, bir dizi insanı öldürüp ardından kendisini öldüren insanların haberlerini sürekli duyuyoruz/okuyoruz. İşte bunların hepsi birer amok koşucusu. Bu durumun aktörlerinden, şayet hayatta kalanlar varsa, ifadeleri de genelde şöyledir; “Gerçekten hiçbir şey hatırlamıyorum, bana ne oldu bilmiyorum…”

İşte amok koşucusu da böyledir. Bir çıldırma haliyle harekete geçer. Kendisinin gücü kalmayacak ve artık düşüp ölecek hale gelene kadar karşısına çıkan her şeyi yok etme eğilimindedir.

Esasen yazarımız Stefan Zweig da bir amok koşucusudur. Yaşamına intihar ederek son verdiğini düşünürsek, kısmen de olsa yazarın da bir amok koşucusu olduğunu

Postausasetukset

Tunnisteet



Erota tunnisteet toisistaan pilkulla

 söyleyebiliriz.

JACK LONDON/martin Eden

 -DÜŞÜNCELERİM-

İlk olarak, kitap zevkine en çok güvendiğim insanlardan biri olan kız arkadaşımın, en beğendiği eserlerden biri olması vesilesiyle okudum Martin Eden'i. Bu kitabı okumamı bana tavsiye ettiği için ona teşekkür ederek yazıma başlamak istiyorum...

-Yayınevi Ve Çevirmen Hakkında

Bana kalırsa bir kitabı kitap yapan, yazarının düşünceleri, deneyimleri, yaşadığı koşullar ve kalemi olduğu gibi kitabı basan yayınevinin ve özellikle o yayınevi adına kitabı çeviren çevirmenin iş üzerindeki titizliğidir.
Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları, basımını üstlendiği her eserinde olduğu gibi bu eserde de görevini hakkıyla yerine getirmiş. Bunu da en başta, hiçbir yazım hatası yapmayarak, mükemmel bir kapak koyarak ve sayfa düzeninde bilinen işlerinden birini daha yaparak gerçekleştirmiştir.
İsmini daha önce duymadığım(çok fazla amerikan eseri okumadığım için olabilir) kitabın çevirmeni Levent CİNEMRE ise, daha önce hiç bir eserde karşılaşmadığım bir uygulamayla incelik ve düzen katmış esere. Bu uygulamada, önemli gördüğü ve kitabın yazarı Jack London'ın hayatı ile ilişkilendirdiği kısımları numaralandırıp, kitabın son sayfalarında bu yüz kırkbeş numarayı detaylı bir şekilde açıklama yapmış. Bu yeniliğin en çok hoşuma gitme sebebi, hayatımda daha önce duymadığım yazarları, şairleri, siyasetçileri ve bu insanların kitaplarını, yüzyıllardır süregelen bazı akımları ve felsefi düşünceleri hakkında bir önbilgiye sahip olmam da aracı olmasıdır. Buna ek olarak, performansını sanki eseri Jack London Türkçe yazmış gibi yaptığı çevirisiyle de taçlandırmıştır.

-İnceleme

Benim gibi edebiyat sevenlerin, yazılmış güzel betimlemeleri, o yazıların sahibi yazarlara hayran olan, çeşitli alanlarda bilgi sahibi olmayı seven okurlara kült denilebilecek bir eser.
Hayatımda birine karşı olan aşkı bu kadar güzel anlatan başka bir eser daha okumadım. Künstlerroman dediğimiz, yazarın kendi hayatıyla bağdaştırarak yazdığı eserleri seven okurların mutlaka okuması gerektiğini vurguluyorum.
Martin Eden karakteriyle yazar, gönül verdiği işe karşı duyulan arzusu, çalışması ve toplumun yaptığı olumsuz eleştirilere rağmen kendi odak noktasını koruyan, pes etmeyen birinin hayatını anlatıyor. Toplumun başarı diye nitelendirdiği durumun, insanların "başarılı" veya "başarısız" insanlara karşı tutumunu da gayet etkileyici bir biçimde anlatıyor. Son olarak yazar, "üst sınıf" ve "alt sınıf" olarak isimlendirilen eğitim görmüş ve lüks yaşantı sahibi burjuva-i kesim ile basit, zor geçinen işçi sınıfını ve bu sınıflara mensup kişilerin birbirlerine karşı bakış açılarını da gözler önüne sermiş. Bilginin, onu elde etmek isteyen her sınıf insana açık olduğu ve gerçek seviyeyi de bu bilginin belirlediğini ortaya açıkça koyuyor Jack London.

-Önemli Noktalara Değinerek Çıkardığım Özet

Güçlü kuvvetli, hayat konusunda epey tecrübeli yirmi yaşlarında bir denizci olan Martin Eden'ın hayatı, Arthur isimli bir gencin hayatını kurtarmasıyla ve o gencin ailesi tarafından bir yemeğe davet edilmesiyle değişmeye başlar. (benzer bir olayı Jack London'da yaşar.) Yemeğe davet edildiği evde arkadaşı Arthur ile otururken, Arthur'un kız kardeşi
Ruth'u gördüğü anda ona karşı daha önce hiç hissetmediği hisler ele geçirir genç Martin'i. (Bu hisler kitabın yazarı Jack London tarafından şiirleri kıskandıracak kadar güzellikte, tabiri caizse "şairene" bir biçimde betimlenmektedir.) Geç saatlerde evden çıktığında, Martin az önce aynı sofrada bulunduğu insanların yaşadığı lüks hayata, onların derin bilgilerine, diksiyonlarına ve özellikle de güzeller güzeli kızlarına derin bir hayranlık duyar. Bu bilgili, zengin, ve görgü sahibi "üst sınıf" insanların hayatıyla kendi varoş hayatını, ve arkadaşlık ettiği diğer "alt sınıf" insanlar arasında ki uçurumun aşık olduğu kadına ulaşmasını engel olacağını düşünür ve onlar gibi olmaya karar verir. Ruth'ların evine daha sonraları da gelip gitmeye başlar, Ruth tarafından kendisine diksiyon eğitimi verilir, ondan bazı okunması gereken yazarları ve şairleri öğrenir, kütüphanelerden aldığı kitapları, kırk kanaat geçindiği odasında sabahlara kadar okuyarak zihnini salah eder. Zihnini, Ruth'a uygun olacak şekilde değiştirdiği gibi dış görünüşünü de düzeltmeye başlar.
Edebiyat bölümünde okuyan Ruth'u etkileyebilmenin yolunu okumaktan değil, yazmaktan geçtiğini düşünür ve ilk hikayelerini kaleme alır. (Kitabın büyük bir çoğunluğu da Martin'in yazarlık yolculuğunu konu almaktadır ve bu yolculuk aslında, Jack London'ın yazarlığa yolculuğuyla büyük benzerlikler gösterir. ) Hırslı ve tuttuğunu koparan bir yapıya sahip genç karakterimiz, Ruth'un aşkıyla birlikte daha da tehlikeli bir hale gelir ve hayatını, geçimini sağladığı işi bırakmak gibi bir çılgın yapmakla birlikte yazmaya adar. Yazdıklarını, yiyecek parasından dahi kısarak pullayıp dergilere ve gazetelere postalayan Martin'in eserleri, niye reddedildiğini bile yazmaya tenezzül etmeyen editörler tarafından postalarla geri gelir. Hatta, ona göre kusursuz gelen bu eserler kendisi dışında kimse tarafından beğenilmez. Onlarca eseri yüzlerce kez postalayan Martin'in eserleri teker teker geri gelir ama Martin onları başka dergi ve gazetelere pes etmeksizin geri postalar ve açlık ile parasızlık içinde yeni eserler yazar. Ruth'a ulaşmak için bir araç olarak gördüğü yazarlık, onun için asıl hedef haline gelmiştir çünkü Ruth'a sahip olduktan sonra dahi Martin günlerini dört saat uykuyla geçirmeye başlar ve geri kalan saatlerde bu iş ile ilgilenmeye devam eder. Ruth ile başlayan sürpriz ilişkisi yüzünden sorumlulukları artan Martin'e, başta Ruth olmak üzere tüm yakınları, yazdığı hiçbir eseri beğenmeyen kişiler, ona para kazandıracak bir iş bulması konusunda baskı göstermeye başlar. Martin ise hiçbirini dinlemeyerek deli gibi yazmaya ve okumaya devam eder. Aynı esnada "üst sınıftan" insanlarla her şeyi konuşabileceğini düşünerek okuduğu kitaplardan edindiği engin bilgilerin o insanlarda bulunmadığını veya tamamen yanlış bulunduğunu görünce büyük bir hayal kırıklığı duyar. ve o insanlardan soğumaya başlar. Muhalif kişiliğiyle bildiklerini bu insanlara açıkça, ama sert bir dille anlatan ve aynı zamanda hala beş parasız bir işsiz olan Martin, Ruth'un ailesinin ve onların nüfuz sahibi dostlarının gözlerine batmaya başlar. Yine davet edildiği Ruth'larda günün birinde Brissenden isminde biriyle tanışır. (Jack London bu karakteri yaratırken en yakın arkadaşı, yazar George Sterling'ten esinlenir.) Zengin, sıska, korkukan uzak yüzü çökmüş, verem hastası Brissenden'in kitaplar hakkında ki bilgisi ve sonralardan öğrendiği onun yazarlık konusunda ki yeteneği Martin'in çok çok üzerindedir. Ayrıca kendisi gibi hakiki okur olan sürüyle tanıdığı vardır Brissenden'in. Günlerini Brissenden ile edebiyat üzerine konuşarak ve yazmaya devam ederek geçiren Martin, edebiyat dışı ve kötü iş olarak adlandırdığı bazı eserlerle ara sıra para kazanmaya başlar. Ama Bu işler ona buz gibi soğuk gelse de yapacağı bir şey yoktur. En yakın arkadaşı Brissenden ise onda ki yeteneği fark eden ilk bilgin kişi olur ve dergilerin saçmalık olduğunu, eserlerini yayıncılara göndererek kitap basması gerektiğini söyler. Martin ise o sıralarda bir başka akşam yemeğinde Ruth'un babasının diğer davetlisi bir Yargıç ve Ruth'un babasıyla girdiği şiddetli bir tartışma sonucu olarak gözükse de, aslında Ruth'un Martin'i istediği gibi biri olmadığını fark etmesiyle Martin sevgilisinden terk edildiğini bildiren bir mektup alır. Kendi aşk acısıyla ve hala basılmayan mükemmel bulduğu eserleri yüzünden içine kapanan Martin, günden güne durumu kötüleşen Brissenden'in ölüm haberini alır. Kaybedecek bir şeyinin olmadığı düşüncesiyle bazı eserlerini bir kaç yayınevine gönderir ve kitaplar inanılmaz satılır. Martin, daha önce yazdığı eserleri de üzerinden hiç oynama yapmadan eskiden onları yüzüne fırlatan dergilere çok büyük paralara satar ve bunu hiçbir zaman anlayamaz. Artık o zengin, ünlü ve büyük bir yazardır. Ama burada ki çelişki, o eserlerin aynısının defalarca kez reddedildiği ama şuan da nasıl bu kadar büyük ilgi gördüğüdür. Kendi kız kardeşleri ve onların Martin'e hep kötülüğü dokunan eşleri, veresiyeyi kesen esnaflar, kavga ettiği yargıç, Ruth'un ailesi hatta Ruth bile Martin'le görüşmek istemeye ve ardı ardına yemeğe davet etmeye başlar. Martin ise yazmayı tamamen bırakmıştır sadece eski eserlerinin satmaktadır. Ama kafasında sürekli, dünden bugüne ne değiştiği, kendisinin, o herkes tarafından terk edilen ve sefalete bırakılan Martin'in değişmediğini , açlık ve sefalet içinde yazdığı eserleri değişmediğini ama neden ilginin bu kadar değiştiğini sorgulamaya başlar. Hiçbir şey ona zevk vermemeye başlar. Onu dün kapı dışarı eden ama bugün tapan yakınlarının her türlü yüzsüzce yapılan maddi isteğini kabul eder. Hiçbirini kırmaz çünkü mutluluğu yeniden yakalamak için yeni bir plan yapmıştır. Çok uzaklarda bir yer alacaktır kendine ve orada yaşayacaktı artık. Gemiye binmesine bir kaç gün kala Ruth'u kendisine af dilemek üzere Martin'in evinin orada bulur. Martin kızı affeder, kendisi de af diler ama yeniden sevgili olmaz. Yeni bir başlangıç için gemiye biner, ama bu planın da onu mutlu etmeyeceğini düşünmeye başlayarak gemiden kendini atarak denizin ortasında son kez yüzdükten sonra kendini denizin derin sularına bırakarak intihar eder.

Kellon siirto/saatlerin öne alınması

Çiya Sabaha karşı saat ⏰ 5.30 uyku tutmadı artık burdı tıkanmış nefes almakta Zorlanıyordu.

Baba dedi Doktor bi ara bana burnun tıkandığında bu fısfısı kulan burnu acılır demişti gel bana bulmama yardım et, kalktım fafa baktım buldum fısfısı.odaya geri geldik yatmaya,Iphed i aldı digital saati hozlandırılmış halini kurdu ve şimdi  daha erken sabah olacak dedi😂

ey felek cima nergiz qurmuci

bana böyle uzulupte kederli bakmayin yasim yetmisyedi,bu yataktan kalkacam bu stajerlerin sus diye bana astiklari bu serumlari tuketecem ve gunde en az 4 saat maydan basindan yeni yola yeni yoldan yeni sehiri gezecem.yetmiyecek bu kocaman dagin etegindeki mardin.az geliyor benim gözlerime manzarasi mardinden urfa qamusluya kadar uzanan duz ovasi. gagasi da bukulmus uzerime mardin kalesinin. uzatsam elerimi indirebilecekmisim gibi radar diye koydukari bu beyaz tapu.etrafinda dolasirim kendime gelir iyilesirim. yetmese burasi istanbulada bu tur atar bogaz köprusunde belki ferahlanirim.en yakinda cikarim bu fakul

Lütfen, bana bu şekilde üzgün bakmayın. Benim yaşım yedi yılımı doldurmuş, bu yataktan kalkacağım ve bu stajyerler tarafından bana verilen bu serumları tüketeceğim. Günde en az 4 saat mayın başından yeni yola, yeni yoldan, yeni şehirlere gezeceğim. Mardin'in büyük dağının eteğindeki bu yetmeyecek. Mardin'den Urfa Qamışlı'ya kadar uzanan düz ovaların manzarası benim gözlerime az geliyor. Güvercin gibi Mardin Kalesinin üzerime çökmüş bukulmuş. Elini uzatsam, radar gibi indirebilecekmiş gibi, bu beyaz tapuya dokundum. Kendimi etrafında dolaştırarak iyileşirim, belki de İstanbul'da bu tura çıkarırım veya Boğaz Köprüsü'nde ferahlanırım. En yakın zamanda bu fakültenin öğrencilerinden olacağım

 felekê emrê te Î buyî 

salê minî çuyî her bi hisret u

 bêrî agir li ser dilê min danî 

 çar çar ti erê felekê her tim ez li te dimênim heyirî 

 cerxa te felekê carna li min rast lê 

her tim çep dizîvirîte 

 N.oral 02.06,2008 nurmijärvi

TUZAK- XELEK

TUZAK-XELEK Yasayan Ölulerin icinde bir batakliktasiniz ayni zamanda sizde yabanci tanimadigin ölu yasayanlardansin arasinda uyaniyorsunuz yaninizda beyaz kavak agacindan yapilmis bi sopa(deynek) var ve zamaninda yerinde kulanma gereyini duymadin,zamaninda kulanilsaydi buyuk sorunlardan kurtulmus olabilirdin.ama o artik etkisiz bi deynek olmuvermis. o deyneyi Alip disari kendinizi savunmak veyada korumak icin cikmaniz gerekiyor ama tedbirsiz davranip deyneyi almadan cikiyorsunuz kapi onune o sirada rahatlama hareketi yapip etrafina bakiyorsunuz ve giyiniyorsunuz ,uzerineinize temiz utulenmis Pantolon ve beyaz gömlek giymeye kararlisiniz bunu hayal ediyordunuz batakliktan önce, ve o sirada uzerinize saldiran simsiyah cenesi kalin,gözleri korkutucu ve saldirgan,disleri keskin bi yakalarsa parcalayacak bi köpek saldiriyor ,beraberinde alman gereken o deynek icerde kalmis gidip aliyorsunuz ama malesef o deynek artik yumusamis naylon materiyal hale gelmis deynek sopa iken kulanman gerekiyorken naylon gibi, yumusamis hali ile artik savunmasiz kaliyorsunuz size saldiran köpeyi bi sekil korkutup uzaklastiriyorsunuz ama bu sefer ejderha gibi, bir ahotapot oluveriyor ve arkadan sagdan soldan ahtapot kancalarini size atiyor ve siz o cikmazda o saldiri Altinda bu sözlerle bu sarkiyi söyluyorsunuz Butun yollar önumde kapandi!!!! Butun yollar önumde kapandi!.

NJS juniorit 2022 palkintojako

Pizzeria Capri Nurmijärvi Kiitos itsellä korjaamo ja se että saa asiakkaalle hyvän mielen on musta tärkeämpää kuin se että ottaa kaikki mitä saa ja juoksee. Kohta 20v tehnyt auto hommia ja sieltä asti vakio asiakkaita niin tietää tehneensä oikein. Tosin olisihan se kiva et itselläkin olis ylimääräistä rahaa joskus...

Bugünün 3.servisi tam bir saat sonra götürmemizi istedi müşterimiz.saati geldi,neyseki 8 dakka ğeç götürebildim,onunla beraber 2 sipariş daha yani 3 şipariş götürdüm.8 dakka geç gittiğim şipariş sahibi bahceye girerken baktım kapıyı açmış bekliyor. arabanın arkasına döndüm kutudan pizza ve pepsiyi cıkardım kapıya doğru yürüdüm.Biraz geçiktiniz diyecek diye bekledim,Ev Hanımı"da benim gec kaldığım için belki özür dileyecek diye kulakları bende dinliyordu, Ben hiç geç kalmamış gibi selamı verdim,Önce Pepsiyi uzatım sonrada pizza"ları verdim müşteri elimden aldığını yanındaki masaya bırakıyor. Bayan müşteri elinde tutuğü 25 euroluk indirimli kuponu bana uzattı ve 23 euro idi demi? Dedi Pizzaları hesaplamış halbuki elindeki 25 euroluk kuponun uzerindeki 25e akıl etmemiş 23 ödemesi gerektiğini zanediyor. Hayır dedim kuponunda üzerinde yazdığı gibi 25e dedim. Aa pardon düşünemedim dedi kafayı saladı.25 euroyu tamamlamak için içeriye para almaya gitti,kedisi kaçmasın diye ara kapıyı kapatı, Ben bekledim. Kısa sürede kapı açıldı ve elindeki 10 euroyu bana uzattı pardon bozuk param çıkışmadı dedi benin ona para üstünü vermemi bekledi. 10e 50uroya benzediği için herhalde 50e ile karıştırıyor dedim.bende 10e elimde biraz saladım 10e olduğunu anlasın, o haala para üstünü bekliyor. Ve yine dedi bozuk baram yoktu dedi, Ama bu 10e dir dedim. Ben sana 20 verdimya!... 5e yi bekliyor Afedersiniz dedim çantaya baktım ondan önceki müşteriden aldığım 20e var onun vermesi gereken 20e yok!? Oda aynı anda yanındaki masanın üstüne baktı bana vermiş olması gereken 20elik çüzdanın yanında masanın üzerinde idi hemen kaldırdı bana uzatarak cok afedersiniz dedi, Bende teredüdten kurtulmüş bir şekilde 20e aldım ve ona geri para üstünü 5eyi uzatım! Teşekürederim bugün doğrudürüst bir iş beçeremiyorum dedi.başını salaya salaya pizzaları içeriye götürdü. Ben arabaya doğru yürüdüm 2.servisi götürmek üzre, 2. servisi (pizzaları)götüreceğim evde bir grup ayyaş toplanmış pizza bekliyor, Grubun yarısı Capride pizza yemişler evde havasını atıyor, bekliyenlerde birazdan şnitzel"leri ve pizzaları gelecek diye,hava atıyorlar,

ARVIOSSA YLESÖ ,TÄMÄ ON IHMEMAA! koska anta ihmisillä mahdolisuus yrittää. koska anta ihmisillä elää rauhassa ja turvallisesti. Olimme isän kanssa keskellä päivää viinirypäletarhassa pystyttämässä saksanpähkinä-, aprikoosi-, ja pistaasipähkinäpuita. Tarha sijaitsi kahden joen välissä, Eufrat ja Tigris, jotka ovat tuttuja raamatusta. Nyt joet sijaitsevat monien sotien välissä. Isäni aavisti, että pian lähden maailmalle kauas kotoa, koska läheisyydessä alkoi kiivaat sisällissodan taistelut,jotka Kurdistanissa vieläkin jatkuvat. Hän neuvoi minua näin; Jos menet muukalaisena muitten maahan älä ikinä mene ilman lupaa ja kunnioita sen kansaa. Muista että sen maan puolesta on uhrauduttu ja taisteltu. Taistelijat on ollut tuttuja ja tuntematomija sotilaita. Tee kovasti rehellistä työtä. Hän myös neuvoi, että puhu kaikista hyvää, mutta älä puhu itsestäsi.’’ MUTTA KATSOKAA NYT MITÄ TEEN. PUHUN ITSESTÄNI’’. Noin 14 vuotta sitten, ajoin Nurmijärven ohi. Selvisin onneksi turvallisesti. Pelkäsin, että Jukolan ja Toukolan pojat olivat asentaneet minulle ansan. Minulle Olisi varmaan käynyt samalla lailla kun Mikolle ja Kaisalle kävi Rajamäen Rykmentissä näissä maisemissa. Mutta, kun kerran selvisin, uskalsin tulla Nurmijärven Kirkonkylään Pratikankujalle. Huomasin, että tänne tarvitaan hyvä ruokapaikka. Seuraavaksi toin 3 laatikollista tomaattia ja 3 säkillistä sipulia, joista yksi oli punasipulisäkki ja vehnejauho Pratikankujalla, Tulin siis tekemään töitä, ja minusta tuli nurmijärveläinen maahanmuuttaja ja yrittäjä. (tekijä) Maahanmuuttajalla on aina vaikeaa, mutta jätän ne vaikeudet kertomatta. Minä olen pärjännyt, koska opin ensiksi suomen kielen. Aloin integroitua sen jälkeen kun tutustuin Suomen historiaan ja kirjallisuuteen. Sen ansiosta minulla on ollut helppo elää, vaikka työ onkin kovaa. Puhun usein tutuille ja kavereille, jotka ovat muuttaneet Suomeen. Kehotan heitä lukemaan Väinö Linnan Täällä Pohjantähden Alla, joka on täynnä historiallisia tapahtumia. Arto Paasilinnan kirjoja, jotka ovat täynnä huumoria, suomalaisia ruokia ja silakoita. Lisäksi Sofi Oksasen kirjoja, jotka ovat täynnä kyyhkysiä, kärpäsiä,ja ihmisten surulisiä tarinoita. Minusta tuli heti rikas, kun sain ensimmäisen, toisen, kolmannen ja neljännen tyttäreni. Kaikki omaisuuteni Suomessa on vaimo ja neljä tytärtä. Tunnen olevani rikkaiden rikas. Kiitos Nurmijärvi-seuralle, kun sain tulla kertomaan nurmijärveläisille omaselämäkertani. Nyt olen onnellinen nurmijärveläinen.

kacak isci baskini

Sonunda bugün geldiler kontrole polisler.
Ikisi ön kapıdan biriside arka kapıdan geldi,arka kapıdan gelen polis yolunu şaşırmıştı biraz gec geldi geldiğinde nerdeise sorguyu bitirmek üzerelerdi ön kapıdan gelen polisler,

Ön camın önünde bar sandaliyesi dediğimiz yüksek sandayede oturuyordum.üç gün sonra 2011 seçimleri var,Finlandiya yeni başbakan seçecek. Hükümette büyük ihtimal aşırı sağcılarda görev alacaklar. O da burada yaşayan biz yabançılar için kötü sonuçlar doğuraçağı kesin.

Gazete başlıklarına bakıyordum.Resmi polis arabası geçti sokağın başında durdu ve etrafı konrol ettiler.üç kişi orabada, Bir karar verdiler. Önce Çin Resteuranda baskın gercekleştirecekler. Sonra bizim mekanı. Çinli ile karşı karşıyayız aramızda yol var onlarında kendi parkları var bizimde araba parkımız var.
Polis arabası döndü ve çinlilerin parkına girdi,sakin bir şekilde gayet müşteri gibi resteurantlarına girdiler. Ben haala gazete başlıklarına bakıyorum bir yandan milletvekillaeri adayların profilerine bakıyorum o ara iki adayı kayıt ettim telefonuma.
Tahminen on dakikada çinli resteurandi kontrol etiler bazı notlar almışlardı ellerinde bir kağıt parcası ile çin resteurantan çıktılar ve bize doğru geldiler.
Birisi kayıp oldu. Meyer arkadan dolanacak. Ikisi iceri girdi..

ben yüksek sandaliyeden indim onlara merhaba demeden.
Polisler biz işçileri kontrol edeçeğiz!.
Buyrun dedim kontrol edin.
Ben önce kimliğimi cıkardım komserin önüne koydum.polislerden biri direk mütfağa doğru gitti.

o biraz esmer ve kilolu idi..kimliği
uzatığım daha uzun, mütevazi sarışın dişleri sarı ve karışıklardı.
Genclere de kimliklerinizi cıkarın verin dedım; onlarda kimliklerini bana uzatılar bende komserin önünü koydum.uzun boylu kimliklerden not alıyor ve bana soru soruyor,
mutfağı ve arkakapıları gözetleyen "işçilerin vardiye ve çalışma saatlerini belirleyen belgen" nerede dedi? Böyle bir belgem yok dedim.Tersledim!
Polis "työvuorolista" olması şart dedi;
Dolap ile beraber tamire gitmiş dedim uslubu biriz yumuşatım.
Bu işcilerden birisinin daha çalışma süresi dolmamiş dedi çalışabilmesi için üç ayını doldurması lazım.
Evet dedim
ama bundan dolayı sana sorun cıkabilir
çıksın dedim!
Sonra elemana döndüm kaç aydır Finlandiyadasın dedim. altı ay oldu dedi, e kart yeni evet dedi kartımı değiştirdiler.iki hafta önce yeni kart vermişler.
Izah ettim tamam o zaman bir sorun yok dedi hafif gülümseyerek. Ben bir rapor yazacam ve birüst kuruma göndereceğim raporda yazdıklarım etkili olacak.senin burası için bir sorun cıkacağını sanmam.
Bakın komser bey bu onbeşyıl içinde en az 20 defa kontrot etmek için baskın yapıyorsunuz.Her defasında bir sorun cıkmaz diyorsunuz.
her türlü baskını gercekleştirdiniz capraz sorgu dahil.2003 te vergiçiler ve sendikalar ile bizden habersiz capraz sorgu gercekleşti onda da bir soruna rastlamadınız.
Bakın bu ülkenin kanun ve kuralarını öğrenmişiz,
bu ulkenin nasıl bağımsızlığını kazandığını ve ne tür müçadeleler verdiğini az çok biliriz.
"KURALLARA UYACAKSINIZ"kelimelere de artık alınmıyoruz!
yanlız bizler bu ülkenin yabancılarıyız,garibanlarıyız,yanımdakilerde benim gibi garibanlar,yüçe ALLAHIN emrettiği gibi Garibanlar.yetimler,ve dul kadınlar benim emanetimdir" diye büyürür.
Bü yüzden çalışanlarımızın hepsi bizim gibi Türkiyeden gelen kürtlerdir ve garibandırlar. bazı kağıt kürekleri eksik olabilir.ama işsiz kalacaklarına,hırsızlık yapacağına.uyuşturucu alkol ve benzer elışkanlıklardan uzak tutabilmemiz için kendi güçümüze göre sahip cıkıyoruz.
ve polis notlarını topladı ve tokalaşırken beni yücelterek saygılı bir kafa saladı vedalaştı!