Kiya Rüstemi, 15-16 yaşlarında iken Mehdi Hamidi Şirazi'nin şiirlerine hayrandı. Ancak şairin kitaplarını satın alacak parası yoktu. Bu nedenle bir arkadaşının abisine ait olan Şirazi'nin şiir kitabını 3 günlüğüne ödünç aldı. Kitabı geri vermek için aldıkları yere geri koymaları gerekiyordu, ancak üç gün boyunca tüm şiirleri kağıda yazarak geçirdi. Bu süreçte, şiirlerin büyüsünün kaybolduğu hissiyatına kapıldı ve hayal kırıklığına uğradı. Yıllar sonra Londra'da bir arkadaşı, Kiyarüstemi'yi ölüm döşeğinde yatan Mehdi Hamidi Şirazi ile tanıştırdı. Arkadaşının isteği üzerine, yıllar önce ezberlediği dizeleri Şirazi'nin karşısında okuyarak, Şirazi'nin gözlerinden yaşlar süzüldü. Bu deneyim, Kiyarüstemi'nin zihninde Şirazi'nin şiirlerine yeniden anlam kazandırdı.
Yıllar sonra, Kiyarüstemi, başka bir Şirazi'nin, Sadi Şirazi'nin dizeleriyle uğurlandı. Nobahari'nin şarkısını dinlerken, Kiyarüstemi'nin aklına acaba "Bir ömür daha lazım ölümümüzden sonra. Çünkü bu ömürümüz sadece umutlanmakla geçirdik.." sözleri mi yoksa "Yaşlılık berbat bir hastalıktır ama daha kötüsüde var: Ölüm." diyalogu mu geliyordu, bilinmez.
Ei kommentteja:
Lähetä kommentti